Εγώ Χριστό, εσύ Αλλάχ

Είμαι φιλοξενούμενη σε ένα σπίτι και καθώς κάθομαι και παρατηρώ τον χώρο, πέφτει η ματιά μου πάνω του. Είναι  πάλι αυτός εδώ μπροστά μου, σε μία εικόνα όπως πάντα, να λατρεύεται και να μισείται, να τον πιστεύουν και να τον αμφισβητούν. Ο Χριστός λοιπόν, αυτός ο Χριστός που πολλοί πιστεύουν και πολλοί αμφισβητούν.

Είτε λέγεται Χριστός, είτε Βούδας, είτε Μωάμεθ, είτε είναι χοντρός, είτε λεπτός, είτε γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ  είτε όχι, οι αμφιβολίες παραμένουν ίδιες.

Υπάρχουν ή μάλλον καλύτερα, υπήρξαν; Και αν υπήρξαν πως ήταν, ήταν έτσι όπως μας τα περιγράφουν; Δεν έχει σχέση σε ποια θρησκεία πιστεύεις ή σε ποιο είδος παράδεισου πιστεύεις,  αν θέλεις να υπάρχει κόλαση ή όχι.  Αυτό που έχει σημασία είναι πως όλοι εμείς έστω και κάποια στιγμή στην ζωή μας, άλλοι κρυφά και άλλοι φανερά, το αμφισβητήσαμε, το απορρίψαμε  και καταλήξαμε. Και μέσα από την διαδικασία αυτή  γεννήθηκαν άλλα , μέσα από τις ανάγκες μας βρήκαμε τα πιστεύω μας.

Όλοι εμείς όπου και αν βρισκόμασταν βρεθήκαμε μαζί για λίγα λεπτά κάτω από τον ίδιο ουρανό και αναρωτηθήκαμε που είναι αυτοί οι Θεοί να μας σώσουν; Που είναι να μας δώσουν ένα σημάδι; Όλοι μας κάποια στιγμή προσευχηθήκαμε για έναν δικό μας άνθρωπο, παρακαλέσαμε για κάποιο όνειρο μας και όλοι μαζί  νοερά αγκαλιαστήκαμε, και πιστέψαμε σε μία ίδια ύπαρξη, σε ένα κοινό πιστεύω. Και προσευχηθήκαμε  όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά για  ευημερία, υγεία και επιτυχία.

Για όσους ακόμα είναι σε αυτό το ταξίδι της προσευχής όλα είναι εύκολα και δυνατά. Για τους άλλους όμως που η προσευχή πέταξε μια νύχτα μακριά τα πράγματα είναι διαφορετικά αλλά πιο σταθερά, πιο υπαρκτά. Έχουν σάρκα και οστά, τίποτα δεν είναι μία ιδέα, ένα απλό πιστεύω, όλα οφείλουν να είναι χειροπιαστά.

Η διαμάχη αυτήν μπορεί να χαρακτηριστεί ως η επιτομή του ανθρώπινου εγωισμού, ο εγωκεντρισμός δεν συναντά όρια όταν μιλάμε για τον φαντασικό θεό μας. Ποιός, λοιπόν, έχει βρεί τον καλύτερο θεό; Ποιός είναι ο πιο άξιος λαός που πιστεύει και προσεύχετε σε αυτόν;

Μα, όταν έρθει η στιγμή θα φωνάξει ο Χριστιανός »μόνο ο χριστιανισμός προάγει την αγάπη», θα φωνάξει ο Μουσουλμάνος »είμαστε έτοιμοι να σας κάνουμε επιθέσεις στο όνομα του Αλλάχ», θα φωνάξει  ο Βουδιστής» μόνο εμείς έχουμε βρεί την εσωτερική γαλήνη» και θα φωνάξει και στο τέλος ο άθεος »εγώ είμαι ο καλύτερος γιατί δεν πιστεύω σε καμία θρησκεία» κ.ο.κ.

Και αφού μαλώσουμε, και αφού περάσει το ντελίριο του εγωισμού, μετά γυρνάμε σελίδα και μιλάμε για αγάπη, για τον συνάνθρωπο μας, για ειρήνη στον κόσμο, για ένα σύστημα βρώμικο που μας καθοδηγεί και για κακοήθεις ανθρώπους που μας κυβερνούν.

Aς παραληρήσουμε για ακόμη μία φορά πιστεύοντας πως μόνο εμείς μπορούμε να είμαστε οι καλύτεροι, μόνο οι δικές μας προσευχές πιάνουν, μόνο η δική μας θρησκεία αγαπάει τον πλησίον της, και σίγουρα μόνο οι δικοί μας μοναχοί πραγματικά αγιάζουν.  Οι κληρικοί μας επίσης μόνο αυτοί είναι ικανοί να βαφτίζονται πνευματικοί πατέρες, να συμβουλεύουν και να καθοδηγούν ψυχές βάση της δικής τους ηθικής, βάση του δικού τους κώδικα, με γνώμονα πάντα την δική τους θεωρητική έννοια της αγάπης.

Μία μάχη δίχως τελειωμό, μία μάχη με εντελώς παρανοϊκή βάση, με στοιχεία φανταστικά, με στοιχεία παραμυθιού και ύφος  μύθου όπου ο νικητής ακόμα περιμένει να βραβευθεί. Μέχρι τότε όμως μέχρι την ημέρα απονομής βραβείου του »ενός και μοναδικού, του καλύτερου θεού», ας μείνουμε συντονισμένοι πιστά για να μην  χάσουμε ούτε μια κηλίδα αίματος ακόμα που θα χυθεί για αυτόν τον φοβερό, μα φανταστικό Θεό μας. Ας προσπεράσουμε μία ακόμη επίθεση θρησκευτικού χαρακτήρα, ένα ακόμη ρατσιστικό σχόλιο με βάση την θρησκεία και ας αγνοήσουμε επιλεκτικά την Ιστορία και τα εγκλήματα των θρησκειών.

Αμήν αδέρφια μου!

                                                                                                                                                              DiamondStar

Πλάθω με την Ψυχή

Αγάπη σημαίνει αγγίζω, αγγίζω την καρδιά , αγγίζω  την ψυχή.

Όταν αγγίξουμε μία ψυχή όμως εκτός από αρετές θα βρούμε και ατέλειες. Τα πάντα στην φύση, ώστε να ισορροπούν, έχουν την ατέλεια τους, το ελάττωμα τους. Έτσι και οι ψυχές κρύβουν μικρά σκοτεινά δρομάκια, γεμάτα από ατέλειες, τα οποία  κάποια στιγμή στην διαδρομή φωτίζονται.

Και ενώ  η αγάπη μοιάζει να είναι τόσο δυνατή, αναρωτιέται  κανείς γιατί να το βάζει στα πόδια, γιατί  να φεύγει όταν έρχεται αντιμέτωπη με τα σκοτεινά  σημεία της ψυχής; Γιατί να αποφεύγει συστηματικά να αντικρίσει την ατέλεια και το ελάττωμα;

Και καταλήγεις να σκέφτεσαι, μήπως τελικά η αγάπη φθάνει μέχρι το σημείο των αρετών; Μήπως το ιερό αυτό συναίσθημα δεν θα έπρεπε ποτέ να ασχοληθεί με το μειονέκτημα της ψυχής του άλλου; Μήπως πάμε ενάντια στην φύση; Και αν όντως πάμε ενάντια, τότε ποιες είναι οι επιπτώσεις; Τι ακριβώς παθαίνει η  αγάπη όταν την πιέσουμε να ανοίξει τα μάτια της, όταν την πιέσουμε να αντικρίσει το ελάττωμα της ψυχής που αγαπάει; Μήπως απλά τελικά την εξολοθρεύουμε και την αφήνουμε να πετάξει; Την αναγκάζουμε να δραπετεύσει γιατί δεν μπορεί την φυλακή της πίεσης, της πίεσης για αντίδραση;

Αφού όλοι ξέρουμε ότι η αγάπη κραυγάζει για ψυχές που οφείλουν να δέχονται η μία την άλλη, να γιατρεύει η μία την άλλη, να προφυλάσσει και να συγχωρεί η μία την άλλη. Όταν λείψει ένα από τα παραπάνω και την πιέσουμε να ασχοληθεί μόνο με την ατέλεια της ψυχής, με το μειονέκτημα της, θα χρησιμοποιήσει τα μόνα  της όπλα, τον εγωισμό, την έπαρση, την αχαριστία και  την αλαζονεία. Είναι τα πιο σκληρά της όπλα και όπου επιτίθενται η αγάπη στο τέλος χάνει.

Επειδή όμως και οι δικές μας ψυχές είναι γεμάτες από λάθη, γεμάτες από σκοτεινά δρομάκια θα ήτα σοφό πρώτα να παρατηρήσουμε τις δικές μας ψυχικές λειτουργίες, κοινώς να ενδοσκοπήσουμε. Να ενδοσκοπήσουμε  πρώτα στα άδυτα της δικής μας ψυχής, να περιπλανηθούμε πρώτα στα  δικά μας κρυφά μονοπάτια και ανακαλύψουμε τις δικές μας απόκρημνες πλαγιές.

Για να μπορέσουμε λοιπόν να έχουμε καλά και μία άλλη ψυχή δίπλα μας, θα ήταν καλό όσο σκληρό και δύσκολο κι αν είναι, να το πάρουμε απόφαση και να καθαρίσουμε την δική μας ψυχή και να μιλήσουμε ξεκάθαρα με την δική μας καρδιά . Να τολμήσουμε να διεκδικήσουμε τα δικά μας θέλω στην ζωή και να υλοποιήσουμε πρώτα τους δικούς μας προσωπικούς και μόνο στόχους στην ζωή, ώστε να νιώθουμε ως ένα βαθμό γεμάτοι, για να μπορέσουμε να απολαύσουμε το ταξίδι της συμπόρευσης όπου και αν είμαστε.

Ας αγαπήσουμε πραγματικά και βαθιά, ας αγγίξουμε ειλικρινά πρώτα την δική μας καρδιά και μετά τις άλλες αφήνοντας στην άκρη και απομονωμένες την έπαρση, την αχαριστία την αλαζονεία και τον ισοπεδωτικό εγωισμό μας. Ας γιατρέψουμε πρώτα τις δικές μας ψυχές πριν συναντήσουμε τις επόμενες.  Όπου και αν είμαστε όσο δύσκολα και αν περνάμε ας σταματήσουμε να δηλητηριάζουμε εμάς τους ίδιους και κατ’επέκταση τους άλλους. Ας αγαπήσουμε όπως θα θέλαμε να αγαπηθούμε.  Και ας  μην ξεχνάμε πως ποτέ δεν φταίει ο τόπος στον οποίο κατοικούμε, μα ούτε και οι άλλοι,  γιατί τον τόπο εμείς τον φτιάχνουμε, εμείς τον πλάθουμε κάθε μέρα που ξυπνάμε  με τον νου και τη ψυχή μας.

DiamondStar

Ο Ολλανδός και το τσαρούχι του

                    

Κρύο, κανάλια στην πόλη,  κοινωνία χωρίς  ταμπού, τουλίπες και πλωτά σπίτια  είναι  συνώνυμα με την Ολλανδία, το βόρειο μέρος των κάτω χωρών. Βόρεια Ευρώπη, συνώνυμη με την τάξη, ασφάλεια, παιδεία, κοινωνική πρόνοια, νομοταγείς  πολίτες, προστασία του πολίτη.

Μεσόγειος, συνώνυμη με ήλιο, θάλασσα και δυστυχώς  μετά υπάρχει ένα κενό, τίποτε άλλο δεν μου έρχεται στο μυαλό. Μάλλον μου έρχεται. Και είναι διαφθορά, αναρχία, και ανομία.

Διαφθορά, η έννοια της μεταφορικά είναι δωροδοκώ, εξαπατώ. Κυριολεκτικά  η έννοια της είναι  ζημιώνω, χαλάω. Χαλάω  κυριολεκτικά, μέσα από την δωροδοκία μου, μέσα από την εξαπάτηση μου. Ένας λαός που εξαπατάται και εξαπατά, οι Έλληνες. Ένας λαός που  δωροδοκείται και δωροδοκεί , κάπως έτσι αρχίζω και συνδέω  τα κομμάτια αυτής  της καταστροφικής  συνήθειας, της διαφθοράς. Μοιάζει να είναι συνήθεια εθιστική γιατί όσο και να σε καταστρέφει, σαν λαό, δεν βλέπω να παραιτείται κανείς από το χόμπι.

Κατά καιρούς έχουμε κατηγορήσει διάφορες πρακτικές διαφθοράς  που έχουν ως αποτέλεσμα την εξαπάτηση  και την ζημίωσή μας . Έχουμε ενοχοποιήσει τις πράξεις αυτές και τους ανθρώπους που τις ασκούν, έχουμε καταλήξει σε αποτελέσματα βαριά, λέγοντας πως αυτήν η ‘’ανίατη αρρώστια’’ των Ελλήνων φταίει για όλα. Έχουμε ‘’προσευχηθεί’’ πολλές φορές να ξυπνούσαμε σε μία άλλη χώρα όπως σε μία από αυτές τις βόρειες χώρες. Θα θέλαμε να εξαλείψουμε αυτήν την ψευτιά, θα θέλαμε να μην είμαστε διεφθαρμένοι και να υπάρχει διαφάνεια. Να έχουμε κράτος ‘’προηγμένο’’ σαν και αυτούς, να έχουμε τάξη και ασφάλεια, να εμπιστευόμαστε τον πολιτικό μας, το κράτος μας και τους θεσμούς του.

Και έρχεται η μέρα που ξυπνάς κάπου εκεί  βόρεια, όπου από το παράθυρο μπορείς να δεις τα πλωτά σπίτια, και στον δρόμο να φοβηθείς τα ποδήλατα και όχι τα αυτοκίνητα. Και νιώθεις ασφαλής, νιώθεις όμορφα, νιώθεις τυχερός που θα απολαύσεις  τον πολιτισμό τους, την παιδεία τους, την πρωτοπορία τους, την οργανωμένη πολιτεία, την πολιτεία δίπλα στον πολίτη, τους νόμους, θα σου επιτραπεί να είσαι ένας ελεύθερος και ευτυχισμένος πολίτης σε μία χώρα που σε προστατεύει!

Και λίγο πριν τελειώσει το όνειρο, μετατρέπεται σε εφιάλτη, και ξαφνικά μαθαίνεις πως υπάρχει νόμος όπου ο εργοδότης δεν χρειάζεται να σου πληρώσει κοινωνική ασφάλεια αν και εφόσον η εταιρεία δεν ξεπερνά τα 30 άτομα, δεν του επιβάλλεται  να σου παρέχει ιατρική περίθαλψη  (αλλά σου επιβάλλεται να έχεις ιδιωτική). Και όλα αυτά τα συνειδητοποιείς πως εκ προθέσεως  αποκρύφτηκαν . Πως αυτοί οι βόρειοι, οι ‘’σωστοί’’, οι ‘’τυπικοί’’, οι ‘’νομοταγείς’’, οι ‘’ειλικρινείς’’ , παρόλο που σε καλωσόριζαν με το χαμόγελο στην χώρα τους και στην εταιρεία τους είχαν το θράσος να μην σου πουν όλη την αλήθεια. Και ο καλύτερος συνεργός τους ,το κράτος, το οποίο με τον νόμο τους προστατεύει.

Και έρχεται η ώρα που χρειάζεσαι,  πάλι  στην χώρα της τουλίπας, να απευθυνθείς στην δικαιοσύνη διότι σε έχουν εξαπατήσει με το συμβόλαιο του σπιτιού σου. Μη γνωρίζοντας την γλώσσα απαιτείς  μεταφρασμένο συμβόλαιο στα Αγγλικά. Διαβάζοντας το μεταφρασμένο περιεχόμενο  μένεις  πολύ ικανοποιημένος  γιατί ο σημαντικότερος όρος που ήθελες συμπεριλαμβάνεται.  Σε περίπτωση που θα ήθελες  να φύγεις από το σπίτι, είχες το δικαίωμα να ενημερώσεις τον ιδιοκτήτη  ένα μήνα πριν για την διακόπή   του συμβολαίου. Βρίσκεσαι όμως προ απροόπτου όταν χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις  το δικαίωμα σου αυτό και σε ενημερώνει ο ιδιοκτήτης σου  πως το Ολλανδικό κείμενο δεν τον περιέχει τον όρο αυτόν!

Πηγαίνοντας  σε δικηγόρο για να καταθέσεις  μήνυση για εξαπάτηση μαθαίνεις  πως ο νόμος υποστηρίζει τον Ολλανδό ιδιοκτήτη και λέει πως αν δεν ξέρει κανείς  Ολλανδικά και υπογράψει  ένα συμβόλαιο, ας είναι  μεταφρασμένο και άλλη σε γλώσσα, δεν φέρει καμία ευθύνη ο ιδιοκτήτης και ισχύει μόνο ότι γράφεται στα  Ολλανδικά! Με λίγα λόγια  το κράτος τους,  τους προστατεύει, τους προμοτάρει, τους ενθαρρύνει να εξαπατήσουν κάποιον ξένο αν  μπορούν, δεν θα τιμωρηθούν! Αυτό θυμίστε μου λίγο πως λέγεται? Γιατί εγώ ξέρω πως λέγεται απάτη, εξαπάτηση, δόλος και είναι αδίκημα. Η διαφορά είναι πως εμείς έχουμε νόμους οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν  με την κοινωνία μας και σπανίως τηρούνται! Οι βόρειοι ‘’πολιτισμένοι’’ όμως  έχουν κάνει τους νόμους βάση της κοινωνίας τους, δεν μεγαλώνουν τα παιδιά τους με θεωρίες ψεύτικες και υποκρισία.

Στην διπλανή τους δε χώρα, τα φτωχά τους ξαδέρφια οι  Γερμανοί δεν συμπεριλαμβάνουν την  δωροδοκία ιατρού  στο ποινικό δίκαιο.  Οι  εταιρείες  μπορούν άνετα να τους παρέχουν χρήματα ώστε να αυξάνονται οι πωλήσεις τους  (όσα πιο πολλά μπορείς πάρε γιατρέ μου)!Θα ήθελα να σας πω επίσης πως στην Γερμανία η δωροδοκία είναι δεκτή και σε άλλους τομείς όπως στο να σε βοηθήσει να μπεις πρώτος σε λίστα για να μπορέσεις να ενοικιάσεις ένα συγκεκριμένο σπίτι που θέλεις. Γρήγορα και εύκολα βρε παιδιά είσαι πρώτος στην λίστα!

Εμείς όμως εμμένουμε στα δικά μας, στο δικό μας κώδικα επικοινωνίας, αυτά απαγορεύονται απο τον νόμο και οφείλει κανείς να τα κάνει κρυφά αλλά όχι αναγκαστικά προσεκτικά γιατί πολλές φορές ο νόμος μπορεί να παραβλέπει και ίσως και να παραγράφει.

Και έχω την απορία, τελικά τι μας σκοτώνει; Η διαφθορά ή το ψέμα; Η μήπως ο συνδυασμός και των δύο; Ή μήπως η υποκρισία, μήπως εν τέλει η ανάγκη μας να υποδυθούμε τους τίμιους μας οδηγεί στην καταστροφή;

Θυμοφθορώ, καταστρέφω ψυχές  αυτήν είναι η  πιο επικίνδυνη αρρώστια και κυκλοφορεί ανάμεσα μας  χωρίς ελπίδα ίασης.

DiamondStar.

Ο Gaudi και οι φίλοι του

Image

Η Ισπανία έχει την ιδιαιτερότητα να μην θεωρείται ένα έθνος  για τους Ισπανούς κατοίκους, την αντίληψη αυτή την αποκτάς όταν ζήσεις στην Ισπανία και προς έκπληξη σου καταλαβαίνεις πως μόνο εσύ την θεωρείς  ένα ενιαίο έθνος, μόνο εσύ τους θεωρείς Ισπανούς! Αυτοί τους  εαυτούς τους, τους θεωρούν Καταλανούς, Βάσκους, Γαλικιανούς αναλόγως από ποια περιοχή προέρχονται.

Η Ισπανία αποτελείται από ισχυρές θα έλεγα αυτόνομες περιοχές, περιοχές  όπου εμμένουν πιστά στο να μιλούν  την δική τους τοπική γλώσσα και να διδάσκονται στο σχολείο τα Ισπανικά ως δεύτερη γλώσσα. Αυτό το έζησα στην Καταλονία όπου το να μιλάς Ισπανικά σίγουρα σε βοηθούσε στην ομαλή σου ένταξη στην κοινωνία αλλά από την άλλη σε έβαζε αυτομάτως στην κατηγορία ‘’ξένος’’.

Το να μην γνωρίζεις  καταλανικά πολλές φορές σε έβαζε σε μία διαδικασία αμφισβήτησης αν τελικά όντως προσγειώθηκες στην σωστή χώρα! Και ταυτόχρονα σε έκανε  να αναρωτηθείς πως γίνεται όλο αυτό που συμβαίνει σε μία τόση μεγάλη χώρα, σε μία χώρα που είναι στην ίδια ένωση μαζί σου, που υποτίθεται ανήκετε κάπου μαζί και να μην σου έχει δώσει κανείς να καταλάβεις πως αυτήν η χώρα δεν έχει μια ιδιαίτερη εθνική ενότητα, δεν παλεύει για έναν ενιαίο εθνικό στόχο, πολλές φορές μία αυτόνομη περιοχή μάχεται με το έθνος, με την πολιτεία για να αναγνωρίσει ένα δικαίωμα του τοπικό, όπως η γλώσσα του.

Επί δικτατορίας  είχαν απαγορευθεί οι τοπικές  γλώσσες στις κατά τόπους κοινωνίες  . Με αποτέλεσμα με το που άνθισε η Δημοκρατία οι πολίτες να είναι διψασμένοι για επίδειξη ταυτότητας, διψασμένοι για αποδοχή  αυτού που νιώθουν πως είναι, και όχι αυτού που τους επέβαλαν να είναι!

Η πρώτη απόπειρα ‘’πνιγμού’’ ταυτότητας έγινε με την ένωση των διαφόρων βασιλείων και την ονομασία τους  σε Βασίλειο της  Ισπανίας. Συνεχίστηκε το έργο  κατάργησης της ταυτότητας με σκληρό τρόπο επί δικτατορίας στον ‘’Ισπανικό’’ λαό, όπου η γλώσσα του κάθε τόπου ήταν απαγορευμένη, όπου δεν είχες το δικαίωμα να διαφοροποιηθείς και να τολμήσεις να νιώσεις ή μάλλον να εκφράσεις κάτι άλλο παρά Ισπανική κουλτούρα.

Ήταν μια ένωση σαν και αυτήν που προσπάθησαν να κάνουν σε εμάς, να ενώσουν κράτη-μέλη που θέλουν αυτοί και να μας δημιουργήσουν μια καινούργια ταυτότητα, αυτή του Ευρωπαίου. Μία ταυτότητα που κανείς δεν την ένιωθε, κανείς δεν ήξερε την έννοια της. Ευρωπαίος, τι πάει να πει Ευρωπαίος; Τι έχει ο Ευρωπαίος; Τι κοινό μοιράζονται, τι ανησυχίες και τι κοινό ελπίζουν για το μέλλον οι Ευρωπαίοι;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πόσο ξαφνιάστηκα όταν σε έναν έφηβο μαθητή μου Καταλανό του ζήτησα να μου πει ποιό είναι το πιο ψηλό βουνό της χώρας του και η απάντηση που μου έδινε αντιστοιχούσε στο πιο ψηλό βουνό της Καταλονίας! Μπήκαμε σε μια ατελείωτη  συζήτηση, όπου το παιδί πραγματικά ήταν πεπεισμένο από το σχολείο του πως η χώρα του είναι η Καταλονία η οποία ανήκει σε μία άλλη χώρα την Ισπανία!

Και μετά από το πρώτο σοκ και μετά από κάποιες επισκέψεις σε άλλες πόλεις-περιοχές της Ισπανίας, αυτοί οι κάτοικοι στο τέλος σε πείθουν, σε πείθουν και λες έχουν δίκιο, σε πείθουν και λες δεν έχω πάει στην Ισπανία αλλά έχω πάει στην Καταλονία, στην Γαλικία, στην Βασκική χώρα και όλοι τους είναι τόσο διαφορετικοί! Μα με το που αλλάζεις περιοχή αλλάζεις και  γλώσσα, γλώσσες οι οποίες δεν έχουν εμφανή κοινά στοιχεία μεταξύ τους.

Είναι ιδιαίτεροι ‘’Μεσόγειοι’’ οι Ισπανοί, έχουν προσθέσει όμορφα στοιχεία στον τρόπο σκέψης τους. Τα σημαντικότερα που συνάντησα εδώ και αγάπησα είναι η απλότητα και η υπερηφάνεια, είναι τόσο απλοί, απολαμβάνουν  τα πάντα τόσο απλά που πραγματικά χαίρεσαι, σου υπενθυμίζουν πως αξία έχει το περιεχόμενο και όχι το περιτύλιγμα!

Η υπερηφάνεια κάνει την εμφάνιση της κάθε φορά που ένας Ισπανός θα σου πει από που κατάγεται. Η καταγωγή δεν είναι ντροπή, δεν θα βρεις ποτέ Ισπανό ο οποίος θα κοπιάζει για να μοιάσει με πρωτευουσιάνο, για να μπορέσει να αλλάξει  την προφορά του, δεν θα γνωρίσεις ποτέ Ισπανό να διστάζει να σου πει από ποιο απομονωμένο και ξεχασμένο χωριό είναι! Μπόρεσαν και κατέκτησαν ουσιαστικά δύο αρετές  την  απλότητα και την υπερηφάνεια.

Σας ευχαριστώ φίλοι Ισπανοί.

DiamondStar.

Χαμένοι στην μετάφραση ..?

Image

« Xαμένοι στην μετάφραση »..μια από τις αγαπημένες ταινίες(Lost in translation) αλλά και μια από τις αγαπημένες μου φράσεις. Υπό ποια έννοια όμως?..Και για ποια μετάφραση μιλάμε ?

Κάποιες φορές είναι σαν να χάνεσαι ανάμεσα στις έννοιες , άλλες φορές ανάμεσα σε σκέψεις , πολλές φορές σε συναισθήματα, καταστάσεις,τρόπο ζωής και κυρίως κουλτούρας. Το αποτέλεσμα είναι ότι τις περισσότερες
φορές νιώθεις να χάνεσαι αλλά δεν μπορείς να προσδιορίσεις πως, σε τι και γιατί.

Μπαίνοντας λοιπόν στην διαδικασία του να μπορέσεις να “μεταφράσεις“ όσο πιο καθαρά γίνεται όλο αυτό που συμβαίνει στο μυαλό σου, το πως αντιλαμβάνεσαι αυτά που βλέπεις, βιώνεις και αισθάνεσαι αλλά στο τέλος δεν το κανείς με το επιθυμητό αποτέλεσμα εκεί λες.. όπα ! νομίζω κάπου το χάσαμε , ας το πάρουμε από την αρχή.

Θα μιλήσω συγκεκριμένα. Όταν ζεις σε μια διαφορετική κουλτούρα από την δικιά σου και μιας που μιλάμε για εμάς τους Έλληνες του εξωτερικό που ζούμε μια διαφορετική καθημερινότητα από αυτή που ξέρουμε, πως μπορείς τελικά να δώσεις και να πάρεις τα κατάλληλα ερεθίσματα ωστε κάποιος να καταλάβει την δικια σου κουλτούρα και να την εξερευνήσει.Και πως μπορείς εσύ να αποδειχθείς την δικιά του και να τις μπλέξεις μαζί?

Ποιο είναι τελικά αυτό το όριο αρχής και τέλους μεταξύ νοοτροπίας και νοοτροπίας. Γιατί ενώ είμαστε σχεδόν ίδιοι εξωτερικά σαν οντότητες όλο αυτό το μέσα μας, μας κάνει να διαφοροποιούμαστε είτε ηθελημένα, είτε αναγκαστικά?

Αν ζεις σε μια κοινωνία που ο “ κανόνας ” θέλει απο τότε που καταλαβαίνεις το τι σημαίνει έρωτας να έχεις πάντα ένα ταίρι δίπλα σου.Οι γυναίκες να μην ξεπερνάνε ένα όριο ηλικίας 25 – 26 μέχρι να γίνουν μητέρες, οι άνδρες επίσης μέχρι τα 28τους (και φυσικά αν κάνεις κατι διαφορετικό νιώθεις στο περιθώριο).
Ώσπου να καταλάβεις τι γίνετε μέσα σου , έχεις ήδη άλλες 2 οντότητες να βάλεις στις σκέψεις σου. Και ενώ νιώθεις ότι κάνεις κάτι λάθος,  ψάχνεις απλά διεξόδους να ξεχάσεις οτι η καθημερινότητα σου δεν σε καλύπτει.Μήπως και εκεί πραγματικά χάνεσαι στην μετάφραση, στην “ μετάφραση“ μεταξύ τις κοινωνίας και του εαυτού σου!
Και αν οι αξίες τις δικιάς σου κουλτούρας είναι διαφορετικές? Τότε πως θα μπορούσες τελικά να τις μπλέξεις και να γινουν μια “καλή μετάφραση” την στιγμή που βιώνεις και εσύ σε αυτή την κοινωνία.

Τι θέλω ..? και τι πρέπει.. ! ποιος μας το καθορίζει αυτό..? Είναι ο εαυτός μας η μήπως ο φόβος μας του να πάμε κόντρα στον κανόνα? Και αν αυτός ο “κανόνας” διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα αλλά παρόλα αυτά οι πολίτες του μπλέκονται μεταξύ τους, μπορεί άραγε να βιώσει αρμονικά π.χ. ένας Έλληνας στην Αγγλία, ένας Άγγλος στην Γαλλία, ένας Ολλανδός στην Αυστρία κ.ο.κ. ή μήπως τελικά όσο και να προσπαθήσουμε,  παραμένουμε
είτε σαν ξένοι σε άλλη χώρα , είτε σαν εξαίρεση στον κανόνα …« χαμένοι στην μετάφραση» .. ?

A.Star

Η Δεύτερη Ευκαιρία

 

 

 

 

 

 

Οι σχέσεις δύσκολες πολλές φορές μοιάζουν ακατόρθωτες, αναρωτιέται όμως κανείς πως γίνεται κάτι τόσο αναγκαίο να μοιάζει με ακατόρθωτο;  Πώς να χτίσεις σχέσεις ουσιαστικές από την αρχή, σχέσεις με θεμέλια, σχέσεις που έχουν δοκιμαστεί στον χρόνο πώς να αντικατασταθούν από άγνωστους  ανθρώπους και  άγνωστες ψυχές ;

Το παιχνίδι ορίζει πως μόνο όταν αφεθείς ελεύθερος, όταν θα είσαι πια ανοιχτός να πάρεις και να δώσεις θα καταλάβεις  πως και σε ξένα μέρη, ξένοι άνθρωποι βήμα, βήμα μπορούν να σου δώσουν πολλά αλλά το πιο σημαντικό είναι πως μπορούν να σε εξελίξουν, εσένα και τα πιστεύω σου.

Και πολλές φορές έχω επιστρέψει στο σπίτι μόνη και έχω σκεφτεί τελικά η αγάπη δίνει το στίγμα στις σχέσεις  ή τα κοινά βιώματα; Η αγάπη την καθορίζει ή απλά η αγάπη την διατηρεί; Είναι ικανή να εξαλείψει τα χιλιόμετρα και να σε κάνει να νιώσεις δίπλα στον άλλoν;

Είναι επιδέξια η αγάπη από απόσταση να τροφοδοτήσει μία σχέση; Είναι αρκετή η αγάπη για να καλύψει την καθημερινότητα σου σε διάρκεια; Αν ναι, τότε γιατί  αναζητάμε, επιδιώκουμε και πολλές φορές το επιτυγχάνουμε και βρίσκουμε ‘’ξένους’’ ανθρώπους που γίνονται δικοί μας; Αν ήταν αρκετή, τότε θα μέναμε όλοι στάσιμοι, θα ζούσαμε σε άλλα μέρη  θα βλέπαμε καινούργια τοπία, μα θα είχαμε έτοιμο το σενάριο από το παρελθόν χωρίς να κοιτάμε το μέλλον. Η επένδυση σε καινούργιους ανθρώπους θα έμοιαζε ανούσια και άνευ λόγου.

Είναι σπουδαίο το να κρατάμε αυτούς που έχουν κερδίσει μια θέση στην καρδιά μας μα ακόμη πιο σπουδαίο να χαρίζουμε απλόχερα ευκαιρίες, όπου και αν είμαστε, σε καινούργιους ανθρώπους, από άλλες κουλτούρες, με άλλη ιδιοσυγκρασία και με άλλη φιλοσοφία, αυτοί οι άνθρωποι θα μας πάρουν από το χέρι και θα μας δείξουν τον καινούργιο κόσμο που μας περιμένει εκεί έξω…

Τα καινούργια μέρη κάθε φορά μου υπενθυμίζουν  πως ποτέ δεν ξεχνώ αυτούς που αφήνω πίσω όσες φορές και αν αλλάξω ουρανό,  αλλά σε κάθε μου νέο ταξίδι, σε κάθε μου νέο προορισμό ξέρω πως έχω την ευκαιρία να αναπτύξω σχέσεις με ανθρώπους που θα με οδηγήσουν σε άλλα μονοπάτια, θα μου μάθουν άλλες συνήθειες, θα είναι δίπλα μου στην καθημερινότητα μου, θα μοιραστούμε καταστάσεις και τοπία, ιδέες και πιστεύω και αυτήν η διαδικασία πολλές φορές μοιάζει να είναι ιερή μέσα στον χρόνο…

DiamondStar.

Η Άγνοια

Το ρήμα αγνοώ έχει δύο έννοιες, η πρώτη είναι αγνοώ δηλαδή δεν γνωρίζω και η δεύτερη είναι δεν δίνω σημασία. Πόσες φορές σας έχει τύχει στην χώρα όπου ζείτε να αγνοούν βασικά  θέματα; Ένα φωτεινό παράδειγμα είναι το πόσες φορές έχει χρειαστεί να κάνετε σύντομο σεμινάριο εξηγώντας πως η Ελλάδα είναι χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Δεν ξέρω για εσάς αλλά σε εμένα αρκετές φορές! Ναι, έχουμε μπει στο ΕΥΡΩ, ναι κοντεύουμε να βγούμε!!

Πάντα μα πάντα γυρνώ στο σπίτι μου με την ίδια απορία, αγνοείς ή αδιαφορείς; Εμένα προσωπικά δεν μου ταιριάζει κανένα και ειδικά το αγνοείς, δηλαδή δεν το γνωρίζεις, δεν έχει τύχει να το μάθεις! Πώς γίνεται αυτό όμως; Μήπως όταν  δεν γνωρίζουμε κάτι είναι αποτέλεσμα της βαθιάς αδιαφορίας μας;  Υπάρχει περίπτωση στην εποχή που ζούμε να θέλουμε να μάθουμε για κάτι και να μην μπορούμε; Η αδιαφορία είναι αρκετή για να φέρει την άγνοια.

Από το 2009 και μετά με την κρίση στην Ελλάδα δεν το χωράει ανθρώπου νους  κάποιος να μην ξέρει αν η Ελλάδα είναι ή δεν είναι στην Ευρωπαϊκή  Ένωση! Γιατί καλέ μου Ισπανέ να πρέπει να έρθω για μια απλή συναλλαγή στην τράπεζα και να μου ζητάς κάρτα παραμονής; Πες μου, γιατί;  Στην τράπεζα δουλεύεις,  δεν δουλεύεις στη λαχαναγορά, δεν έχεις πάρει τίποτα χαμπάρι; Δεν έχεις ακούσει τίποτα για αυτήν την μικρή χώρα που σας έχει αναστατώσει όλους;

Γιατί καλή μου Ισπανίδα όταν έρχομαι στη δημόσια υπηρεσία σου δεν  δέχεσαι το διαβατήριο μου ως έγγραφο επίσημο ταυτοπροσωπίας; Γιατί με τρελαίνεις και μου λες ‘’εδώ δεχόμαστε μόνο Ισπανικά έγγραφα’’ που να το βρω γλυκιά μου, Ελληνίδα είμαι. Συνετιστείτε παιδιά μου, κοντεύουμε να διαλυθούμε και ακόμα δεν έχουμε μάθει τα βασικά!

Ωραία ‘’Ενωση’’ κάναμε, Ευρωπαϊκή σας παρακαλώ πολύ, μαζευτήκαμε όλοι μαζί οι Ευρωπαίοι με μία δόση έπαρσης στην αρχή, με το κεφάλι ψηλά, διατυμπανίζοντας κάθε μέλος-κράτος την συμμετοχή  του στην Νέα  Αυτοκρατορία και καταφέραμε όλοι μαζί μετά από κάποια χρόνια συμπόρευσης να μην ξέρουμε από ποιόν θέλουμε κάρτα παραμονής και από ποιόν όχι! Μαζευτήκαμε όλοι μαζί για να καταλήξουμε να αγωνιζόμαστε να βγάλουμε από πάνω μας την ρετσινιά του κλέφτη, του απατεώνα, του τεμπέλη, του κακομοίρη.  Να παλεύουμε μεταξύ μας για να δούμε ποιός έκανε τα πιο πολλά λάθη, ποιος θα πληρώσει πιο σκληρά και ποιος θα είναι ο πιο αδύναμος κρίκος.

Μου θυμίζει βαρετό τηλεπαιχνίδι, που επιδεικτικά λάβαμε μέρος  και εθελοντικά αγνοήσαμε τους όρους! Αγνοήσαμε τους όρους που αφορούσαν τις ζωές μας και την άγνοια την φέρνει η αδιαφορία και η αδιαφορία μας είναι συνειδητή επιλογή…

DiamondStar.

Η Μαύρη Πέτρα Φταίει

Στις  κοινωνικές συζητήσεις στην Ελλάδα, ανάμεσα στις παρέες των γονέων μας, επικρατούν  αντιφατικά συναισθήματα όταν αναφέρονται  στο θέμα κατοικίας εκτός πατρίδας. »Εχει το παιδί στο εξωτερικό», »τον γιό τον έχει στα ξένα», »έριξε μαύρη πέτρα πίσω του»  και πολλά άλλα είναι τα κλισέ που ακούγονται, όσο μικρότερη η κοινωνία τόσα πιο πολλά τα κλισέ αναλόγως  το θέμα!

Η μία έκφραση είναι εμπλουτισμένη από  υπέρμετρη υπερηφάνεια, »έχει το παιδί  στο εξωτερικό» συνεπάγεται άμεσα της επιτυχίας, του θαυμασμού και της ανωτερότητας  όντας κάποιος γονιός παιδιού του εξωτερικού. Ο  γονιός, με την σειρά του πολλές φορές παρατηρεί κανείς ότι ψηλώνει πέντε πόντους όταν κάνει αναφορά στο επίτευγμα του παιδιού του!

»..τον έχει στα ξένα», αντλεί καθαρά πόνο, καημό, μαράζι, παράπονο που δεν έχει εκεί δίπλατο παιδί να μαραζώνουνε μαζί, είναι στα ξένα και είτε μαραζώνει είτε όχι δεν μας νοιάζει δεν είναι μαζί μας και δηλώνουμε την θλίψη μας στην κοινωνία.

»έριξε μαύρη πέτρα πίσω» διφορούμενη έκφραση.  Δίνεται η κατάλληλη ερμηνεία ανάλογα με την έκφραση προσώπου. Τις περισσότερες φορές έχει  τύχει να το ακούσω με μπόλικη δόση κακεντρέχειας συνήθως από όλους αυτούς που θα ήθελαν πολύ να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω μα δεν μπόρεσαν ή δεν τόλμησαν.

Ενοχοποιούν, υποτιμούν και αφήνουν αιχμές για το πρόσωπο το οποίο φέρει να έριξε αυτή την ριμάδα την πέτρα πίσω (μην ξεχνάτε είναι και μαύρη!!!). Το δε να μην θέλει  κάποιος να επιστρέψει πίσω πολλές φορές φαίνεται από ακατανόητο έως και παρανοϊκό! Ο Ελληνικός αθάνατος φθόνος με τον ψεύτικο πόνο κάνει την εμφάνιση του και μας δείχνει πόσο πονάει όταν υπάρχουν και άνθρωποι που περνάνε πολύ καλά και δεν θέλουν να γυρίσουν!

Για να μπορέσουμε όμως να εξορκίσουμε το κακό ας δώσουμε θέση και στο καλό και να πούμε πως υπάρχει  και η άλλη εκδοχή που συνοδεύεται από χαρά και καμάρι όταν κάποιος  περνάει τόσο καλά που έριξε πάλι αυτήν  την μαύρη κι άραχλη  πέτρα πίσω.

Θα πρέπει όμως να παραδεχτούμε πως την τιμητική της στους Έλληνες έχει η καχυποψία, η ζήλεια και δυστυχώς συναντάμε όλο και λιγότερα κρούσματα ευτυχίας, αγάπης και συμπόνιας.

Βέβαια τα μειωμένα κρούσματα ευτυχίας και καλοσύνης δεν είναι μόνο εντός Ελλάδος είναι και εκτός, η νοοτροπία συνεχίζεται παντού. Πάντα αναρωτιόμουν και έλεγα »μα καλά μέσα στην πατρίδα σου, σου βγαίνει ο χειρότερος σου εαυτός, έξω όμως; Όταν πας έξω και βρίσκεις συμπατριώτες σου δεν σου βγαίνει ούτε ένα συναίσθημα θετικό;» Μα αρχίζω να πιστεύω πως η συμπεριφορά αυτή είναι άξια επιστημονικής έρευνας! Μήπως ο Έλληνας με το που βγει στο εξωτερικό εκκρίνει ουσία όπου στην μυρωδιά της αντιδράει ο οργανισμός με κακία και διχόνοια; Μήπως ενεργοποιείται κάποιο κέντρο του εγκεφάλου επιβίωσης που αναγκάζει τον Έλληνα να ποδοπατήσει τον συμπατριώτη του στα ξένα; Αναμένουμε επιστημονική απάντηση διότι τα σενάρια της λογικής δεν είναι αρκετά!

Ενώ αντιθέτως οι Τούρκοι »φίλοι» μας δείχνουν μία απίστευτη ενότητα, είναι πραγματικά αδέρφια, εκτιμούν, σέβονται (στα δικά τους πλαίσια) και βοηθούν τον συμπολίτη τους. Πρώτον τον βοηθάνε οικονομικά ώστε να μπορέσει να κάνει την δική του αρχή σε άλλη χώρα και αν  θελήσει στην χώρα την ξένη τον βοηθάνε να γίνει ελεύθερος επαγγελματίας  και να έχει την δική του επιχείρηση (όπως ακριβώς οι Έλληνες ένα πράγμα).  Οι Κούρδοι δε έμαθα από έναν γνωστό μου Τούρκο πως είναι ακόμα πιο δεμένοι όσο αφορά την οικογένεια και το πρώτο που κάνουν είναι να φέρουν και όλα τα ξαδέρφια τους στο εξωτερικό (όπως ακριβώς γίνεται στις περισσότερε Ελληνικές οικογένειες, όλα τα ξαδέρφια αγαπημένα ένα πράγμα!)

Φαίνεται ο Αλλάχ πείθει περισσότερο, γιατί ο δρόμος του θεού  στην Ελλάδα περιορίζεται μέσα στον χώρο της εκκλησίας και από εκεί και πέρα ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!!! Μήπως στα κρυφά  την ώρα της προσευχής να λέγαμε και κανά κλεφτό λογάκι σε κανέναν άλλο »θεό» μπας και μεσολαβήσει;

DiamondStar.

Το Στερητικό -α

Και έρχεται η στιγμή που λες, και ποια είναι η στέγη και ποιό είναι το σπίτι; Και πως γίνεται να είμαι κάτω από μια στέγη μα να μην νιώθω σπίτι; Και πως γίνεται να μην βρέχομαι τα βράδια μα να ξυπνώ μούσκεμα από τα δάκρυα; Και πως γίνεται να μην κρυώνω τα βράδια μα να νιώθω παγωμένη την καρδιά;

Άστεγος, το στερητικό   -α μας εκδηλώνει την απουσία στέγης, πόσοι από εμάς όμως δεν έχουμε ξυπνήσει πολλές φορές κάτω από μία στέγη, την γνωστή δική μας στέγη αλλά έχουμε νιώσει ‘’άστεγοι’’, ‘’άστεγοι’’ στο πνεύμα, ‘’άστεγοι’’ χωρίς χώρο για τα όνειρα μας, τα πιστεύω μας και τα ιδεώδη μας.

Και πότε το νιώθεις σπίτι, το δικό σου σπίτι; Αφού πληρώνεις κάθε μήνα το ενοίκιο σου και με το παραπάνω, γιατί ακόμα δεν έχει γίνει το δικό σου σπίτι η δική σου στέγη; Πολλές φορές συνεχίζεις να κοιμάσαι στο στρώμα κάποιου άλλου, συνεχίζεις να βλέπεις  τον παλιό  καναπέ κάποιου άλλου, δεν αλλάζει όσα ριχτάρια και αν του ρίξεις , όσα μαξιλάρια και αν του βάλεις σε κάθε γωνιά που γυρίζεις, σε αυτό που εσύ κοιμάσαι, σε αυτό που εσύ ονειρεύεσαι και ερωτεύεσαι  δεν είναι το δικό σου σπίτι, η δική σου στέγη. Είναι το σπίτι με τα αρώματα πολλών άλλων και τις αναμνήσεις  ακόμα πιο πολλών. Θα έχει αυτήν την αίσθηση, αυτήν την αύρα θα  είναι πάντα κάτι δανεικό, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να το σηκώσει ο αέρας…όπως τις αυτοσχέδιες σκηνές…

Έτσι πολλοί από εμάς βρέθηκαν σε στέγες δανεικές, σε στέγες ξένες μα πάνω απ’όλα φιλόξενες που μας άνοιξαν την πόρτα τους και με ένα βήμα κάναμε μία αρχή, ήρθαμε σε επαφή με τα όνειρα μας πάλι, κάναμε  μια αρχή με εμάς…με το μέσα μας…που μας έλεγε κάθε βράδυ φύγε για να λυτρωθείς, μα δεν μας είπε πως η λύτρωση έρχεται πάλι από εμάς όπου και να βρισκόμαστε είτε σε ξένη στέγη είτε σε δική μας…

Έτσι αλλάξαμε το γαλάζιο του ουρανού μας και δανειστήκαμε άλλο χρώμα και βάψαμε το έργο μας, για κάποιους με ημερομηνία λήξης και για κάποιους όχι. Μπήκαμε σε πόλεις σκοτεινές, γεμάτες μυστήριο, τις εξερευνήσαμε  και χαμογελάσαμε, τις αμφισβητήσαμε και κλάψαμε, μα πάνω απ’όλα είμαστε ακόμα εδώ σε αυτό το άλλο γαλάζιο του ουρανού και δίνουμε την μάχη μας….ο καθένας μας για τους λόγους του…

DiamondStar.